Graco ene de terurega mondo

Kunsido en Meksikurbo, la 9-an de julio 2006.

Je la 9-a de julio 2006, ni kunsidis kun la geamikoj por dialogi pri tio kio estas Unueca Perceptado kaj pri tio kio ne estas Unueca Perceptado.

Du amikoj niaj alvenis al nia kunsido en Meksikurbo el Kvernavako por partopreni en nia dialogo.

Aliaj kvin geamikoj kiuj loĝas ĉi tie en Meksikurbo ankaŭ partoprenis je la dialogo. Ankaŭ mi partoprenis en ĝi.

Ni legis artikolon (dialogon) de la edukiisto Jiddu Krishnamurti (JK) nomata “La Torento” (la vulgareco: avido, envio, potenco, malamo, deziroj…).

Je 1972, ĵuse mortis la frato de amiko de JK. La amiko demandis al JK se lia frato ekzistas kiel pensa estaĵo, kaj JK respondis ke la morta frato vivas kiel pensa estaĵo ekzistas, ktp.

“Sed, ¿kie do lokiĝas la elpensado?” –komentis iu.

Laŭ JK la kreeco ne estas la elpensado.

La kreeco ne estas la elpensado. Elpenso estas produkto de la pensado mem.

La kreeco ne estas naskigi filon, pentri pentraĵon, verki poemon. Tiuj estas elpensaj produktoj, kaj ni devas vidi ilin kiel tio.

Sed kio okazas kun la elpensado, la pentrarto, ktp, je Unueca Perceptado?

Tion ni mem devas trovi je Unueca Perceptado, sen konfuzigi tion kio estas Unueca Perceptado kun tio kio ne estas Unueca Perceptado.

Kiel ni diris, sen Unueca Perceptado oni estas la torento; oni vivas je la torento. Kiam mi estas je Unueca Perceptado la torento ne estas re-leveca, sed, ĉu mi vivas je Unueca Perceptado ĉiutage?

Ĉu ni investas niajn energiojn je Unueca Perceptado?

Krome, la Egoo ne ellasas la torenton. La Egoo estas la torento mem. Ĉu la Egoo povas ellasi la torenton sen lasi esti la torento mem?

Ĉi tiu afero rilatas kun ĉi tiu demando: Ĉu “mi vidas”, aŭ ĉu je la momento kiam ekzistas videco (je Unueca Perceptado) la Egoo ne ekzistas?

Ĉu ni vidas la diferencon inter la ena monologo (“tiu aktoro ene de mi”) kaj la fakto mem de Unueca Perceptado?

Je “unu je unu”, nova amikino diris al ni ke ŝi ekkonsciis ke ŝi laciĝas. (“Unu je unu” estas kiam unu persono enkondukas al alia persono por eniri kune je Unuecan Perceptadon).

“Sed, ĉu vi ekkonsciis pri la diferenco inter esti je Unueca Perceptado kaj esti sen Unueca Perceptado?” –mi demandis ŝin; ŝi respondis iomete timema, ke ja, kaj ke tiu diferenco estas la “trankvileco” kiun ŝi sentis.

“Ĉu ne estas tia (Unueca Perceptado) la maniero por travivi?

Ĉu ne estus malsimilaj la rilatoj je Unueca Perceptado de tiaj sen Unueca Perceptado?”…

“Ja” –ŝi diris.

Tia trankvileco pri kio parolis nia nova amikino, estis ankaŭ nomata “amo”, “kompato” (pli ĝuste, “kompasio”), “ordo”, “paco”, ktp.

La amo aŭ la beleco, okazas kiam “mi” (Egoo) ne estas en la fakto de Unueca Perceptado. Tio estas tre klara por tiuj kiuj fakte komprenas kio estas Unueca Perceptado.

Ĉu estas klara ĉi tio?

“Sed, ĉu mi povas ekvidi feudalismajn sociajn strukturojn de la 21-a jarcento?” –demandis partoprenantino.

Kompreneble mi povas vidi teruregan mondon je Unueca Perceptado.

Je Unueca Perceptado mi ne lasas vidi ne-regulitajn feudalismajn financojn kiuj regas la mondon, kaj la eblan memdetruiĝon de la homaro se ĝi ne ŝanĝas urĝe.

Je Unueca Perceptado oni vidas eĉ la “faŝiston” kiun ĉiu alportas ene de ni mem. Je Unueca Perceptado ni povas vidi tion sen pravigi kaj se rifuzi tion, silente, sen ke la Egoo enmetu je la fakto, ĉar, kiu intervenas je la fakto de la perforteco?…

Je la momento kiam mi diras “mi havas malĝojon”, la penso elpensis estaĵon kiu sentiĝas malunuiĝa de malĝojo, sed, ĉu tio estas tiamaniere?

Ĉu ni ekvidas ke la malĝojo kaj la estaĵo -kiu “kredas” (iluzie) ke ĝi kreis malĝojon -, estas ambaŭ elpensoj de la pensa procezo?

“Sed, do kie lokiĝas la rezonado?” –komentis alia.

Ĉu ni vidas ke la rezonado ne estas ĉiame necesa?

Je la momento kiam mi vidis la nomon de la straton (por enveni en la kunsidon) mi ne bezonas plu pripensi pri la nomo de la strato. Ĉu tio estas klara?

Ekvidi kaj koni la nomon de la straton preskaŭ ne bezonas tempon.

Mi demandis al nia nova amikino kiel agi por ke Unueca Perceptado eniru en la kulturon. “Sed, kio estas kulturo?” –ŝi demandis. “Bone –mi diris- ni volas diri ke la homoj (la homaro) klopodu vivi senpene kaj sen cele travivi kaj morti je Unueca Perceptado? Kion ni devas fari por tio?”

“Ha, sed mi ne scias ĉu la homaro interesiĝas pri tio?…”

“Ĉu vi vidas nian malfacilagon?” (Ĉiuj ridis), do, la graco (dankeco).

Ene de la profundiĝo de la vulgareco de la ara konscio pro tempaj faktoj, graco (dankeco) povas okazi, sen ke oni ne vidu la teruregan mondon.

Luis L. Cordova Arellano
Diplomita je Holokinetika Psikologio
AIS-Meksikio
Komentoj: luiscordova@percepcionunitaria.org